Yüksek Yoğunluklu Yüksek Kaliteli Polietilen Peletler

Ürünün tanıtımı

Polietilen (kısaca PE), etilen monomerinin polimerizasyonuyla üretilen termoplastik bir reçinedir. Endüstride ayrıca etilen ve az sayıda a-olefin kopolimerleri de bulunur. Polietilen kokusuz, toksik olmayan, balmumu gibi hissettiren, mükemmel düşük sıcaklık direncine sahip (en düşük kullanım sıcaklığı -100 ~ -70 ° C'ye kadar). İyi kimyasal stabilite, çünkü polimer molekülü karbon - karbon tekli bağ bağlantısı yoluyla asit ve alkali erozyonunun çoğuna direnebilir (asitlerin oksitleyici özelliklerine karşı dayanıklı değildir). Oda sıcaklığında yaygın solventlerde çözünmez, düşük su emme, mükemmel elektrik yalıtımı.

Polietilen çevresel streslere (kimyasal ve mekanik) karşı duyarlıdır ve genel termoplastik kalıplama yöntemleriyle işlenebilmektedir. Polietilen, esas olarak film, ambalaj malzemeleri, kaplar, borular, monofilamentler, teller ve kablolar, günlük ihtiyaçlar vb. üretiminde kullanılan geniş bir kullanım alanına sahiptir ve televizyon ve radar için yüksek frekanslı bir yalıtım malzemesi olarak kullanılabilir. Petrokimya endüstrisinin gelişmesiyle birlikte polietilen üretimi hızla gelişmiş olup, toplam plastik üretiminin yaklaşık 1/4'ünü oluşturmaktadır. 2021 yılı itibarıyla dünyanın toplam üretim kapasitesi 133 milyon ton olup, 2023 yılı sonunda dünya üretim kapasitesinin 157,02 milyon tona ulaşması beklenmektedir.

Polietilen Araştırmalarının Tarihçesi
Polietilen ilk olarak 1922 yılında ICI tarafından sentezlendi ve 1933 yılında İngiliz Bunemun Chemical Industries şirketi etilenin yüksek basınç altında polimerize edilerek polietilen üretilebileceğini keşfetti. Bu yöntem 1939'da sanayileştirildi ve yaygın olarak yüksek basınç yöntemi olarak biliniyordu. 1953 Federal Almanya Cumhuriyeti K. Ziegler, TiCl4-Al (C2H5) 3'ün katalizör olarak, etilenin düşük basınç altında polimerize edilebileceğini buldu. Yaygın olarak düşük basınçlı polietilen olarak bilinen bu yöntem, 1955 yılında Hoechst tarafından endüstriyel üretime sokulmuştur. 1950'li yılların başında Phillips Petroleum Company ve Mobil Petroleum Company, nispeten düşük sıcaklık ve basınçlarda yüksek yoğunluklu polietilen üretmek için sırasıyla krom oksit ve molibden oksit katalizörlerini kullanmış ve 1957 yılında sanayileşmiş üretim gerçekleştirilmiştir. 1960'lı yıllarda Kanada'nın DuPont şirketi etileni polimerize etmeye başlamıştır. a-etilen ve a-etilen. 1960'lı yıllarda Kanadalı DuPont, çözelti yöntemiyle LDPE üretmek için etilen ve a-olefin kullanmaya başladı. 1977, Union Carbide ve Dow Chemical, lineer LDPE olarak adlandırılan LDPE'yi üretmek için sırayla düşük basınç yöntemini kullandı; Union Carbide'in gaz fazı yöntemi en önemlisidir. Doğrusal düşük yoğunluklu polietilen performansı, düşük yoğunluklu polietilene benzer, ancak aynı zamanda yüksek yoğunluklu polietilenin bir takım özelliklerine de sahiptir ve üretimde düşük enerji tüketimi ile birleştiğinde, gelişimi son derece hızlıdır ve en ilginç yeni sentetik reçinelerden biri haline gelmiştir.
Düşük basınç yönteminin temel teknolojisi katalizörde yatmaktadır. Almanya Ziegler, birinci nesil katalizörlerin poliolefinleri için TiCl4-Al (C2H5) 3'ü icat etti, katalitik verimlilik düşük, her gram titanyum yaklaşık birkaç kilogram polietilen. 1963 Belçikalı Solvay şirketi ikinci nesil katalizörler için taşıyıcı olarak ilk magnezyum bileşiklerini, her bir gram titanyumun katalitik verimi onbinlerce gram polietilenden yüzbinlerce grama kadar çıkardı. İkinci nesil katalizörün kullanımı aynı zamanda işlem sonrası prosesin katalizör kalıntısının çıkarılması ihtiyacını da ortadan kaldırabilir. Daha sonra yüksek verimli katalizörlerin gaz fazı yöntemi geliştirildi ve 1975 yılında İtalyan Monte Edison Grubu, üçüncü nesil katalizör olarak adlandırılan, granülasyon olmadan doğrudan küresel polietilen üretebilen bir katalizör geliştirdi ve bu, yüksek yoğunluklu polietilen üretimindeki bir başka değişikliktir.

Şirket bilgileri

Şirketin ana ithalat ve ihracat ürünleri şunlardır:

（1）Tatlar ve Kokular: Koku: Bazıları bitki ve hayvanların doğal dünyasından veya yapay olarak tekli, sentetik olarak ayrılır ve koku adı verilen koku malzemesini elde eder. Aroma: Aroma, belirli bir aromadan harmanlanmış çeşitli kokuların (bazen belirli miktarda solvent de içerir) bir karışımıdır, doğrudan ürün kokusu için kullanılabilir, parfümlerde, kozmetiklerde, duş jellerinde ve diğer günlük ihtiyaçlarda yaygın olarak kullanılabilir. Basitçe söylemek gerekirse aromalar, çeşitli kokuların karışımından yapılır.

（2）Polimerler: Polimerlerin avantajı, çözelti dökümü, eriyik kalıplama veya makineyle işleme gibi çeşitli teknikler kullanılarak kolayca istenilen şekle getirilebilmeleridir. Sonuç olarak polimer bazlı implantların üretimi nispeten ucuzdur. Polimerler ayrıca farklı kimyasal moleküllerin implantın yüzeyine bağlanabilmesini sağlayacak şekilde reaksiyona girebilir ve bu da onu vücudun çevresiyle daha uyumlu hale getirir.